تاريخچه اوليه هيدروسفر به خارج شذن مواد فرار زمين و وارد شدن آنها به سطح مربوط مي شود در رابطه با تغيير تركيب شيميائي آب اقيانوس ها ، افزايش نمكهاي محلول به يك آب اساسا شيرين و به عبارتي تبديل تدريجي تركيب آب دريا به تركيبي شبيه به تركيب امروزي آن احتمال مي رود . اما شواهد ديرينه شناسي و چينه شناسي نشان مي دهد كه مقدار نمكهاي محلول افزايش چنداني نداشته و تغييرات كوچك مانندافزايش اكسيژن به اتمسفر و تغيير پتانسيل اكسيداسيون آب دريا تاثيري بر روي نمك محلول ندارد اما باعث حضور آهن فرو در آب دريا مي شود . در شرايط فعلي آهن بصورت فريك اكسيده شده و سپس رسوب مي كند .تكوين شيميائي اقيانوسها را مي توان در قالب فرضيه هاي زير مورد بحث قرار داد .

1-   آب از تقطير يك اتمسفر اوليه توليد شده و كلريد طي زمان زمين شناسي به آن اضافه شده است (فرضيه حجم ثابت – كلريد آتشفشاني )

2-      كلريد و آب هر دو حاصل تقطير اتمسفر اوليه هستند (حجم ثابت – كلريد ثابت )

3-      اجزاي تشكيل دهنده آب دريا بتدريج ظاهر شدند (اقيانوس آتشفشاني - كلريد آتشفشاني)

4-     كلريد بصورت كلريد فلزي در سطح زمين حضور داشت و آب بتدريج طي زمان زمين شناسي از طريق فعاليت آتشفشاني افزوده شد (اقيانوس آتشفشاني – كلريد ثابت )

هيچ يك از نظريه هاي فوق را نمي توان بطور كامل پذيرفت  بر اساس عقايد موجود در رابطه با منشا زمين ، اقيانوسها بمحض اينكه سطح زمين به اندازه كافي براي تقطير سرد شد تشكيل شده اند .مقدار آب و شوري اقيانوسهاي اوليه ناشناخته مانده است طي تاريخ زمين شناسي اقيانوسها در اثر افزايش آبهاي ماگمائي اوليه رشد كردند. اين رشد احتمالا در اوايل تاريخ زمين از نرخ بيشتري برخوردار بوده است يعني همان زمان كه پوسته نازكتر ، دماي ميانگين بيشتر و گرماي راديوژن بيشتر باعث فعاليت آذرين شديد مي شد .ماهيت سنگهاي رسوبي و فسيلها نشان مي دهد كه مقدار مواد محلول طي زمان زمين شناسي ثابت مانده است .اين ثابت ماندن تقريبي تركيب آب دريا از راه واكنش هاي شيميائي پيچيده آلي حاصل شده است .